ทักทายค่ะ;))

เห้ยย

นี่สินนะ

จำได้ปะวะ ??

ยัง FLASH อยุ่อีกหรอวะ ??

peck parid chok

ฮัลโล๊ๆๆๆๆ
แกยังจำเค้าได้อยุ่ไม๊เนี่ยยยย

คิดถึงงง

ท๊อป กุหายไปไหน้วะ

เหยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
หวาดดดดดดดดดดดดดดดดดดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเม้น
เก่าของกู
ที่เม้น มานานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ปามาน 15-16 ไปสยามมมมมมกันนน ฝากชวนเพื่อนด้วยๆ
ไปมั้ย อ้ะ

บ๊าววว

ดีค่ะ ^^

คุนแฟลช ม่ายคุยน๊านน นานนนน

ชิ

เย้ย ไอ้หน้าหล่อ หาย ไป เลย ไม่ เคย มา เม้น กุ บ้าง เลย นะ

- -*


งุงิ

มึงเอ้ย ไม่อยากด่า ถ้ากูหล่อเหมือนมึงนะ ไฮ5กูเฟรนส์แม่งคงเป็นหมื่นเลยว่ะสาด หล่อซะเปล่าอิอิ

รักนะ

55

จะมีhi5ไว้ทำไมวะะะ

และแล้วเวลามันก้อผ่านไปครบหนึ่งปีแล้ว

ทำไมเวลามันหมุนเร๊วเร็ว??

ภาพสุดท้ายที่ตราตรึงอยู่ในใจ

ภาพที่เรานั่งกินเอ็มเคในวันสุดท่้าย
กะทั่งภาพในวันแรกที่เค้าเดินเข้าห้อง 7B

พวกแกรู้มั้ยว่า เค้ายังคงนึกถึงมันอยู่ตลอด

1 ปีที่ผ่านมาเค้าได้เรียนรุ้อะไรหลายอย่างในชีวิด

ซึ่งเค้าคิดว่าทุกคนก้อรู้สึกอย่างนั้น

พวกเรารู้สึดว่เราโตขึ้น

ความรับผิดชอบ ภาระหน้าที่ การบ้าน

เพื่อนใหม่ และอีกมากมาย

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิดเค้าตลอด 1 ปี

มันเปลี่ยนตัวเค้าไปเยอะมาก

วันแรกที่มาโรงเรียนเดินเข้าห้อง วิด 10A

เค้ารู้สึกได้เลยว่า นี่ชั้นกำลังทำอะไรอยู่

ทุกคนหายไปไหน ZESTของชั้นหายไปไหน

แล้วชั้นจะเพื่อนอีกมั้ย เช่อหายไป ไม่มีเสียงคุยของเพื่อนที่เคยได้ยิน

ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีกลิ่นเหม็นๆ ของโอม55

แกเช่อมั้ยว่าช่วงเเรกเค้าที่เคยเป็น คนอัดทยาสัยดี

กลายเป็นเหมือนคนที่หยิ่งยโส ไม่อยากยุ่งกับใคร

ไม่อยากมีเพื่อนใหม่ ไม่อยากลงไปกินข้าว

ไม่อยากเรียนวิชาน่าโง่ นี่กุฝันหรอ

สองเดือนที่แล้วกูยังนั่งเเรดเเด๊ดแด๊อยู่เลย

อะไรเนี่ย ไม่เอาอะกุไม่เอา

แจนหละ แจนหายไปไหน ไม่มีใครเข้าใจกูเลย ไม่มีเพื่อนไใม่มีทุกคนที่เค้าจะเล่าทุกอย่าให้ฟังระบายอารม

เค้ากลายเป็นคนท่ีเก็บกดจากความกดดันทุกสิ่งทุกอย่าง

กลายเป็นคนที่พูดอะไรก้อไม่รู้ เรียนก๊อกแก๊ก

โดนช๊อกประสาทจากนังเนตรนภา

จากคนที่ไม่เคยยอมใครโดยเฉพาะคนที่พยายามกดหัวคนอื่นเอาไว้

ก้อต้องหัดเก็บความรู้สึก เก็บมันไว้ข้างใน

เอาอะไรเหี้ยๆทิ้งไว้ที่สารสาสก่อนเดินกลับบ้าน

เค้าเคยอยากฝันถึงเพื่อนและนอนหัวเราะ

ตอนนี้เค้าไม่แม้อยากจะคิดถึงการตีเส้นใต้สมุดตอน สี่ทุ่ม

แหกขี้ตาตื่นไปส่งตอนเจ็ดโมง

จนทุกอย่างมันไม่ไหวแล้ว

เค้าระเบิดมันออกมา ร้องไห้เหมือนคนบ้าในหนัง

สอบตกคั้งแรกในชีวิด ได้เกรด 2 เคมี

โทไปร้องไห้กะหม่อมยัว

ทำลายข้าวของ ทะเลาะกับทุกคน เกียดคูทุกคน

อยากอยู่คนเดียว ทะเลาะกับแม่ หาเรื่องคนไปทั่ว

เกียดคนแบบไร้เหตุผล ทะเลาะแม้กะทั่งกับจีจี้ผู้แสนดี

แกเชื่อมั้ยว่ามีอยู่วันนึงนั่งรถกลับบ้านคุยกะแม่ไปโดนต่อมห่าไรก้อไม่รู้

น่าจะเป็นเรื่องที่คิดจะย้ายสาย คั้งแรกเพื่ออะไรๆจะดีึ้น

ตะโกนแบบเหมือนคนโรคจิต เมายาอี

เค้าจำได้ว่าพูดว่า กุบ้าแล้ว ไมไหวแล้ว

กูบ้าๆๆๆๆๆ

เค้าคิดว่าตัวเองเป็นบ้า

เค้าเลบอกแม่หั้ยพาไปหาจิตตแพทย์

แต่มันก้อไม่เหงมีไรเค้าก้อบอกว่าหั้ยหัดสงบและก้อเลื่อกสิ่งที่เราคิดว่าเราถนัดที่สุด

พอเทอมสองเค้าก้อได้ตัดสินใจย้ายสาย

แกวันนั้นแบบเหมือนตัวเองอยู่ริมหน้าผา (เว่อ)

แต่จิงๆ คือแบบเค้ารับสภาพตัวเองไม่ได้เลย

เค้าย้ายไปนั่งห้องสินแค่ 10 นาที

แล้วก้อเดินไปเดินมาข้างนอก

คิดว่า นี่กูทำถูกแล้วหรอ คิดไหม่ดิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เราพยายามจนถึงมี่สุดแล้วหรอ

เรายังขี้เกียดอยู่เลยหนิ

อีกใจก้อคิดว่า เราจะทรมานตัวเองไปทำไม

ไปนั่งเรียนบ้าบออะไรที่ตัวเองไม่ชอบ

อีกอย่างที่มีส่วนก้อคือ เค้ากัวห้องโน้น

ทุกคนดุหน้ากัว ความคิดตอนนั้นมันงงไปหมด

ทัสนคติบ้าๆบอๆ สิ้นคิด

แล้วเค้าก้อเจอมีสแนน มีสแนนก้อแบบ ถามว่าจะย้ายห้องหรอ

ย้ายทำไมอะไรเงี้ย

เท่านั้นแหละต่อม ติสแตกอีกและ ร้องไห้ๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยุ่ได้ มีสแนนคือแบบดีมากกกกกกกกกกกกก

พูดแบบหั้ยกำลังใจโคดๆ จนเค้ารู้สึกอยากจะสุ้ขึ้นมา

ก้อตัดสินใจที่จะลองใหม่กับห้อง 10a

และมันก้อเป็นสิ่งที่เค้าคิดถูก

เค้าได้กลับมาแก้ตัวหม่าย

กลับมาตั้งใจเรียน

กลับมาคุยกับเพื่อน กลับมาเปงตัวของตัวเองมากขึ้น

มีสังคมดีๆ สนืดกับหลายคน

และเวลาก้อผ่านไปเร็วอีกแล้ว

เค้าและพวกแกอจกำลังจะจบหนือจบ มอ4 แล้ว

และคาวนี้เค้าก้อตัดสินใจดีแล้วว่าเค้าจะย่้ายห้อง

ตลอดปีนึงที่ใชเวลาคิด

ใช้เวลาเข้าใจตัวเอง

ขณะนี้พวกแกอาจคิดว่า อีบูมแม่งเว่อ เปงเหี้ยไรขนาดนี้

เขียนห่าไรบ่นไรเยอะแยะ

แต่เค้าอยากจะบอกกับพวกแกว่า

การที่คนเราเคยยึดติดกับอะไรมากเกินไป

เชื่อมั่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเกินไป

สิ่งที่จะตามมามันก้อคงไม่ต่างอะไรไปจาก วิศรุต หอมหวน นี่แหละ

เค้าคิดว่าพอแล้วหละกับบทเรียนที่ทีทั้งดีและไม่มี

เค้าได้ลองทำในสิ่งที่ฝืนใจตัวเองมาตั้งปีนึง

เค้าได้อะไรมาเยอะมาก ได้มีประสบการณ์ว่าชีวิดการเรียนของ

เรามันเคยมีอะไรที่ยากกว่าที่เราเคยเจอหลายร้องเเท่า

อย่ามัวหลงระเริงใช้ชีวิดไปวันๆ

ลองที่จะหั้ยอภัย รู้จักปล่อยวาง พร้อมที่จะหั้ยโอกาสตัวเอง

และมอบโอกาสหั้ยคนอื่น คิดเสมอว่าเราทำอะไรไป สิ่งที่กลับมา

ก้อคือสิ่งที่เราทำลงไป (กูจะหนีไปบวดและ 55)

เค้าคิดว่าอย่างน้อยเค้าก้อได้เอาชนะใจตัวเองแล้ว

และที่สำคัญที่สุด

ก้อคือพวกแกทุกคน พวกแกคือคนที่คอยหั้ยกำลังใจเค้าเสมอ

งงละซิ แกไม่รู่้ตัวกันหรอกว่าแกมาเชียเค้าตอนไหน

โทมาคุยเมือไหร่ แต่พวกแกอยู่ในความคิดเค้าเสมอไม่ว่าใครจะ

อยู่ไหน แกจะทำไรอยู่แกอาจจะลืมเค้าแล้วหรืออาจจะคิดถึงเค้าอยู่

นึกถึงเรื่องสนุก ตลกๆ จากทุกคน นึกถึงช่วงเวลาที่แย่ที่สุด ช่วง

เวลาที่ดีที่สุด ความสามัคคี การที่เรารู้ใจกัน และไม่เห็นแก่ตัว

เค้าอยากจะบอกพวกแกว่า

ชีวิตนี้เค้าไม่รู้จะหาเพื่อนดีๆพ้อมกัน 30 คนรวมยัยเจ๊ดั้ว

อย่านี้ได้อีกมั้ย

ขอบคุนสำหรบมิตรภาพ และ ควาจิงในที่มีหั้ยกันเสอม

เจอกันต้อนเดือนมีนา นะเว่ย

อยากไปไหนก้อบอกมาจะได้นัดกัน (เบื่อ เดอะมอญ)

รัก 9B~

และขอบคุนที่อ่านจบเค้ารู้ว่ามันยาวมาก

แต่เค้าคิดว่าสิ่งที่มันผ่านเข้ามาที่เค้าเจอกะตัวเองตลอด 1 ปี

สามารถสร้างข้อคิด

ทั้งมีสาระและไร้สาระได้ไม่น้อย

:))

ดีจ้า

คิดถึงๆๆๆๆ

^_______________^

What???

Your hi5 look change

-*-

เมิงอายุ 23หรอวะ- -*

ก้อเมิงไง- -*

(-_-III)

ทั๊กทายค๊ะ!!

^ ^

โยวว!!เฟลต เรียนสายไร
55+